گاهی ساخته خود را نابود میکنیم و زمانی ویرانه های ما را آباد میکنند

گاهی محبت و زمانی تلخی

شاهد محبت هستید و به محبت دیگران پاسخ میدهید

آنچه نا گفته پیداست اینکه با همه تظاهر به عشق و عاشقی و محبت

دیگر کسی به فکر حسنک نیست

کسی نگران غم فرهاد نیست

و تیشه ها بجای کوه ٬ دلها را میخراشند

مردانی را می بینید دستها در خون سیاوشان آلوده و نقابدارانی که با دستان خون آلود ٬ پنهان در زیر آستین ٬ حاملان مرحم برای سهراب

در هیاهو برای هیچ ٬ محدودیت نیز دست و پای قشر عظیمی را بسته

محدودیت نه آنچه در شرع آمده بلکه در حصار قرار دادن خود در یک نگاه ٬ یک بو ٬ یک رنگ ٬ یک قیافه و یک فرد

آنچنان سبزه رویدگان بر صورت ٬ مفتون یک نگاه از جنس خود میشوند که بی محابا از نردبان جنون بالا می روند و به ناگاه بر زمین ....

آنگاه نه فرهادیم که شیرین بشناسیم و نه بنده ٬ که خدا را جستجو کنیم  و چون پاسخی نمی یابیم

ـ اگر چند صباحی قبل بودـ  شاعر میشدیم

اما در این زمانه شاعر  وبلاگ نویس!!