این مطلب رو هفته اول مسابقات یورو ۲۰۰۸ نوشتم ولی فرصت و حوصله درج نبود تا اینکه روز گذشته خبر قیمت های بازار سیاه یک بلیط فینال که بالغ بر چند میلیون تومان بود منو شگفت زده کرد

 من هم مثل میلیونها انسان علاقمندبه فوتبال شبهای گذشته و بخصوص شب فینال در کنار گیرنده های تلوزیونی فوتبال را تماشا کرده ام اما یورو ۲۰۰۸ جایی که همه آمده بودند تا با اندوخته هایشان هفته ها خوش باشند لذت ببرنند و به هیجانات پاسخ بدهند مردانی که حاضر شدند تا ۳۵ درصد بیشتر از حد معمول برای کرایه هتل پول بپردازند آنهم در یکی از گرانترین کشورهای اروپایی . افرادی هم که موفق به ورود به ورزشگاه ها نشدند در میدانهای که برای پخش مستقیم اختصاص داده شده بود برای هر متر آن چند یورو پرداخت کرده اند اینها فقط بخشی از حقایق است که این چند روز در بخشی  از کره زمین اتفاق افتاده اما در گوشه دیگر و کمی پایین تر از اروپا

«امنیه حسن علی » که شوهرش را در سومالی از دست داده است باید در اردوگاهی فاقد ابتدایی ترین امکانات لازم شکم دو فرزندش را پر کند زیرا افراد دیگری از کشوری هم نژاد با آنان (اتیوپی)که خود روزگاری در قحطی و فلاکت بوده و هم از سوی جنگ سالاران و صد البته با حمایت خونخواران جهانی -کشورش را دچار جنگ ٬ آشوب ٬ درماندگی ٬ بیچارگی و  ....نموده است

آری در یک سو بوی گلها و عطر ها ٬ شادی و سرور و در نقطه دیگری بوی تعفن ٬ زباله ٬ غذای فاسد ٬ عرق و چر ک و خون

یکی تصویری از سوییس و دیگری تصویری از موگادیشو که شوهر برای تهیه غذا رفته و دیگر بر نگشته

موگادیشو که زمانی به مروارید اقیانوس شهرت داشت

امینه حسن علی می پرسد : چرا کسی به ما کمک نمی کند؟

و من در دلم میگویم    عجب صبری خدا دارد!