کربلایی نشدم خجلت از این غم دارم تا ابد در دل خود شور محرم دارم
شاید خیلی از دوستانم پس از سالها از باز گشایی راه کربلا ٬ از نرفتنم به زیارت مرقد مطهر امام حسین
متعجب باشند. اما خودم اینگونه نمی اندیشم .چون مطمئن هستم که حسین مرا نطلبیده است!!
دل من غصه نخور یه روز آقات و می بینی میری تا کربلا کنار آقات می شینی
اما چگونه میشود ٬ فردی که حتی در ماه یکبار هم نماز نمی خواند و یا روزه هم نمی گیرد امسال
برای دومین بار به زیارت میرود .
چند شب پیش دیده بودمش ٬ گفت می رود به زیارت ٬ نمی دانستم چه باید بگویم!
خوش بحالت! عجب سعادتی !
نمی دانم خودم حسابی تو این مخمصه گرفتارم. به هیچ وجه منکر عنایت سرور خوبان و پاکان اباعبدالله الحسین نیستم اما چه کنم که آموخته ام عشق و عاشقی خود رسومی دارد و پایبندی به راه دلبری ٬ سرسپردگی و شوریدگی را نیز باید به آن اضافه نمود.
چه چیز برای حسین با ارزش تر از اینکه در ظهر عاشورا نماز را بر پای دارد؟؟
چرا ما عاشقانی !! داریم که به نماز که محبوب حسین است ٬ اهمیتی نمی دهند
شاید به اشتباه رفته ایم ٬ یا به اشتباه می رویم
با این وجود همشیه میگویم خاک پای همه عزاداران حسین سرمه چشمانم!
ارباب جونی ام رو نظر چشات میکنم جونم رو بخوای آره فدات میکنم
ابتدا باید با اشک ٬ آب بیداری بر صورت جان بارید تا از خواب غفلت بیرون آم
و سپس با دستهای که بر سینه با ذکر یا حسین می نشیند دل را جلا داد و هماره در یاد حسین بود.
